Πολύς καιρός χωρίς σημεία ζωής…
Πως περνάει έτσι ο χρόνος… Ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών και είμαστε ένα χρόνο μετά.. και βάλε!
Λοιπόν από την τελευταία φορά όλα έχουν αλλάξει. Κι όμως πως φαίνονται όλα τόσο ίδια. Νέα κυβέρνηση, ίδια προβλήματα! έχουμε Υπουργείο Περιβάλλοντος φυσικά! Αλλά ακόμα κι αν θέλει κανείς από που να το μαζέψει? Είναι σαν να παίρνεις ένα καινούγιο σπίτι και να πηγαίνεις όλο χαρά, ν’ ανοίγεις την πόρτα και… oh my god!
Όλα είναι… Σκόνη παντού, δοκάρια απ’ την οροφή έχουν πέσει στο πάτωμα, ένα σωρό ζωύφια περπατούν κι έχουν φωλιάσει σε κάθε πιθανό σημείο, κάτω παλιά κουρέλια, γυρώ σου ξεσκισμένα έπιπλα κάθε είδους, τρεμάμενα που αν κάθισεις δεν θ’ αντέξουν το βάρος σου. Σωροί σκουπίδια, τούβλα και σοβάδες. Τα παράθυρια και οι πόρτες σπασμένα. Η μπογιά στους τοίχους δεν ξεχωρίζει και παντού υπάρχει αυτή η μυρωδιά μούχλας.. Η σκάλα τρίζει, λείπουν σκαλιά και δεν ξέρεις αν ποτέ θα καταφέρεις να φτάσεις στον επάνω όροφο. Και τι θα αντικρύσεις εκεί! Ανόρεκτοι γείτονες. Από που ν’ αρχίσεις?
Και δεν ήσουν και ο πιο νοικοκύρης άνθρωπος in the first place!
Για να δούμε.. Αν θα ριμάξουμε ακόμη περισσότερο ή να θα προσπαθήσει κανείς να συμαζέψει τ’ ασυμάζευτα…
ΕΙΠΑΤΕ…