Status εβδομάδας: βροχερό
Mood εβδομάδας: blue
Λόγοι:
Γιατί αυτή η χώρα πνίγεται στη διαφθορά κι εμείς ασχολούμαστε με το αν ντοπαρίστικαν 11 αθλητές και χαλάσει το αθλητικό ιδεώδες
Γιατί οι πάνω δεν ξέρουν τι κάνουν και οι κάτω ασχολούνται με το ποιος θα αποχωρήσει από το “so you think you can dance” (στην καλύτερη περίπτωση)
Γιατί αφού έχεις ξοδέψει 6 χρόνια παπαγαλίζοντας μπούρδες, που σου δίδαξαν τυχαίοι, προκειμένου να μπεις σ’ενα πανεπιστήμιο για να έχεις δήθεν καλύτερες προοπτικές, άλλα 4 χρόνια να τελειώσεις μια σχολή που μάλλον δεν ήταν αυτό που ήθελες, άλλα δύο για ένα μεταπτυχιακό που επιτέλους αρχίζει να είναι κάτι που ίσως σ’ αρέσει, καταλήγεις να εργάζεσαι σε κάτι που απομακρυσμένα θυμίζει τα προηγούμενα, για 800 ευρώ το μήνα, 12 ώρες τη μέρα, για κάποιον που πιστεύει ότι μέχρι τα 45 σου θα σε χαρτζιλικώνουν οι γονείς άρα μια χαρά σου είναι και τα 800,, λες κι ευχαριστώ και όλα αυτά στην Αθήνα
Γιατί στην Αθήνα ο καφές κοστίζει περισσότερο απ’ ότι στην Αυστρία, και τα ρούχα, και πολλά άλλα,, και γιατί ο μισθός μου στην Αθήνα έχει ένα ψηφίο λιγότερο απ’ ότι θα είχε στην Αυστρία
Γιατί ότι τρώμε είναι τίγκα στο “Ε” και στν τοξίνη, και γιατί όταν πας στο χωρίο θυμάσαι τι γεύση είχε κάποτε η ντομάτα, το αγγούρι, το πεπόνι, το κρέας…
Γιατί προχτές μια τύπισα μου είπε ότι αυτό που αναζητά σ’ έναν άντρα είναι να έχει πτυχίο (τρέχα βρες)
Γιατί μένουμε έκπληκτοι με το θέμα του Ευαγγελάτου που ο υπάλληλος του νοσοκομείου πουλάει με το κιλό τις ακτινογραφίες ασθενών επέιδη περιέχουν ασήμι σε κοσμηματοποιούς, η που η πατάτα από το εξωτερικό “βαφτίζεται” ελληνική και την πληρώνουμε ως τέτοια, λες κι όλα τ’ άλλα πηγαίνουν ρολόι
Που τα διόδια, διόδια και οι λακούβες, λακούβες
Που οι φόροι, φόροι και οι βίλες. βίλες και για παροχές τους κινέζους
Που βγαίνουν και λένε ασυναρτησίες, πασαλείματα και μισόλογα, που παμε χωρίς κανένα σχέδιο, ακολουθώντας αλαφιασμένοι κάποιους άλλους που δεν πάνε καν σωστά και όλα αυτά εντελώς απροκάλυπτα
Που παρ’ ότι η κομμάτικη κατάσταση της χώρας είναι σε μαύρο χάλι υπάρχουν κομματόσκυλα
Που το ρουσφέτι πάει σύννεφο και μένουν αξιόλογοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν έργο στην απ’ έξω
Που έχουμε κι εμείς μασήσει εντελώς το παραμύθι και τρέχουμε σαν τους ηλιθιούς
Γιατί κάθε καλή προσπάθεια, θετική πρωτοβουλία, νέα, φρέσκια, ζωντανή σκέψη, θάβεται μέσα στην πολυφωνία, την παραφωνία και τη γραφειοκρατία
Γιατί δεν υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που να δείχνει ότι κάτι από τα παραπάνω θ’ αλλάξει
Εντάξει λοιπόν,
το αποφάσισα να δώσω στην κωλοτεχνολογία άλλη μια ευκαιρία.
Κατ’αρχην καλό μου να σου πω ότι έχεις στήσει πολύ ωραία το θεματάκι σου. Bravo!!!!
Αλλά δεν αντέχω να μείνω μόνο σε αυτό…….
Διάβαζα λοιπόν κάπου για ένα κύριο Αρθουρ Κλαρκ ο οποίος από νωρίς ακόμα (1972) είχε προβλεψει το τέλος της γεωργίας και άρα την απελευθέρωση τεράστιων εκτάσεων γης. Αντί να αφήσουμε το έρμο έδαφος να αναπνεύσει λιγουλάκι το φορτώνουμε με αυτοκινητόδρομους και παρκινγκ. Αυτό δείχνει πολιτισμό βεβαίως βεβαίως….ακόμα κι αν “συνεχίζουμε να χτίζουμε τα σπίτια μας με υλικά της Λίθινης εποχής”.
Ο εκλεκτός αυτός κύριος συνεχίζει να ρίχνει λάδι στη φωτιά με τα λεγόμενά του…” εφόσον ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία δύναται η ενέργεια που περιέχεται στον όγκο μιας κούπας καφέ να φέρει σε σημείο βρασμού όλους τους ωκεανούς της Γης ο κοινωνικός μισθός θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητος έπειτα από 20-30 χρόνια….”
Ααα η αλήθεια να λέγεται! Εχουμε εξασφαλίσει την ποιότητα στη ζωή μας -περικυκλωμένοι από αυτοκίνητα και πολυκατοικίες-, είμαστε βολεμένοι άπαντες σε μια δουλειά που μας ευχαριστεί -απλά πρέπει να φτάσουμε 30 μέχρι να συγκεντρώσουμε όλα τα απαραίτητα-, εκμεταλλευόμαστε με το καλύτερο δυνατό τρόπο τις πηγές ενέργειας -δίνοντας έμφαση στις ρυπογόνες- και καταλήγουμε να έχουμε μια τόσο δα ένσταση για τη συνταξιοδότηση. (ουρλιαχτόοοοοοο)
Δεν ξέρω πραγματικά από πού ξεκινά και που τελειώνει. Το σίγουρο είναι ότι λυπάμαι που δε θα είμαι εδώ για να βιώσω τη στιγμή που η Γη θα σκάσει (διότι η ώρα της έχει φτάσει όσο κι αν μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη) όμως λίιιιιγο πριν το είδος μας θα θυμηθεί. Από πού ήρθε, πότε, πόσος λίγος χρόνος του δόθηκε και πόσο πολύ τα σκάτωσε. Και ίσως την επόμενη φορά να φερθούμε λίγο έξυπνα.
Την επόμενη φορά?? Ελπίζω ότι δεν θα υπάρξει κάτι τέτοιο… για να υπάρξει μια βιώσιμη ανάπτυξη… χωρίς εμάς! Ούτως ή άλλως το σύμπαν προς τη βιώσιμη ανάπτυξη του οδεύει… Διαλύει σιγά-σιγά τον πλανήτη με τους ηλίθιους και ξανά προς τη δόξα τραβά… Είναι απλά το λυπηρο… ότι κάποιοι έχουν μυριστεί,, το πως,, και δε θα καταφέρουν να το ζήσουν,,, c’ est la vie mon petit papillon!