Πρόσφατα διάβασα στο blog της -ένα από τα πιο δημοφιλή – το τελευταίο της post. Έλεγε αντίο στους φίλους, στους κριτές, δεν θα ποστάρει ξανά. Έπειτα έπεσα πάνω σε συνέντευξή της στον Ματθαίο Τσιμιτάκη στο “Κ” της Καθημερινής, όπου εξηγούσε λίγο πολύ γιατί, πως… (τη συνέντευξη μπορείτε να βρείτε κι εδώ). Ο λόγος φυσικά για την Κωνσταντίνα Δελημήτρου, ή αλλιώς (x)-psilikatzoy… Μια καθημερινή κοπέλα, της διπλανής πόρτας… Μια ιδιαίτερη κοπέλα,, όπως όλοι μας??
Δεν θέλω να πω πολλά, ο καθένας έχει νου και κρίνει. Κι αν αυτό δουλεύει καλύτερα για εκείνη, τότε σοφή η απόφασή της. Ένα ευχαριστώ μόνο για τα πολλά ιδιαίτερα posts της που μου κράτησαν κι εμένα (όπως και σε πολλούς άλλους φαντάζομαι) συντροφιά σε καιρούς προσωπικής απαισιοδοξίας/ασφυξίας κ.λπ. οι οποίοι φυσικά δεν σταματούν. Ο ξεχωριστός, προσωπικός της τρόπος γραφής και πρόσέγγισης θα μου λείψει… Ελπίζω ότι κάποτε θα τον ξανασυναντήσω…
Κι ένα ερώτημα για homework… Πως καταφέρνουμε πάντα σ’ αυτόν τον τόπο -και όχι μόνο- να σιωπούμε τους καλύτερους… αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα… Σαν να θέλουμε να μένουμε ηλίθιοι… Αντί να μαθαίνουμε από το διαφορετικό, απ’ το καλύτερο, το τρέπουμε σε φυγή… Ε λοιπόν ας μείνουμε έτσι…
Κωνσταντίνα γεια χαρά, καλή επιτυχία σε ότι κάνεις από δω και πέρα,, και τα blogs όπως κλείνουν έτσι ξανανοίγουν όταν έχουμε πάλι κέφι…
